Ingrediënten die de huidcel optimaal laten functioneren

Signaalmoleculen zoeken receptoren
Receptoren op een celmembraan

CELVLOEISTOF

de receptor accepteert het signaalmolecuul
het signaal komt aan
de cel reageert
het gedrag van de cel verandert

WAAR GAAT HET OM?

Het begrip anti-oxidant is bij veel mensen tegenwoordig bekend. En bijna iedereen realiseert zich wel dat dit een belangrijke werkstof is voor de gezondheid, of je anti-oxidanten nou binnenkrijgt via je voeding, via supplementen die je oraal inneemt of middels ingrediënten die je op je huid aanbrengt. In de afgelopen jaren heb ik veel geschreven over het belang van anti-oxidanten als het gaat om het verminderen van de schade die ontstaat als gevolg van de zon, milieuvervuiling, sigarettenrook en zelfs de lucht die we inademen.
Nu is er een nieuwe groep met componenten die in de belangstelling staan vanwege de bijdrage die ze kunnen leveren aan het normaal functioneren van de huid. Medische tijdschriften noemen ze “signaalstoffen voor de cel” maar ik vind dat “stoffen die de huidcel optimaal laten functioneren” beter omschrijft wat ze doen met betrekking tot huidverzorging.

Anti-oxidanten werken door de kettingreactie te onderbreken van het proces dat bekend staat als schade door vrije radicalen. Het molecuul dat schade veroorzaakt door vrije radicalen en dat zich als een ongeleid projectiel gedraagt, kan door een anti-oxidant ‘gevangen’ worden om zo het effect ervan weg te nemen en de kettingreactie te vertragen of zelfs tegen te houden. Maar al zijn anti-oxidanten nog zo nuttig, ze kunnen schade door vrije radicalen niet volledig tegengaan en ze kunnen zeker de schadelijke effecten van jarenlang onbeschermd of niet voldoende beschermd in de zon zitten, niet herstellen. Dit soort schade veroorzaakt het ontstaan van abnormale huidcellen. In plaats dat normale, ronde, gelijkmatige en volledig intacte huidcellen zich herstellen en vernieuwen, vormen en vermenigvuldigen beschadigde cellen zich ongelijkmatig, vlak en niet compleet. En als gevolg van deze misvorming, gedragen ze zich inferieur.

Daartegenover staat dat de werkzame stoffen die de huidcel optimaal laten functioneren in theorie het vermogen hebben om een huidcel te ‘vertellen’ dat deze zich beter moet gedragen en er beter uit moet gaan zien, meer als een gezonde cel zou doen dus. Ook kunnen ze in theorie andere stoffen beletten de cel te vertellen dat deze zich slecht of abnormaal mag gedragen.

Werkstoffen die de huidcel optimaal laten functioneren zijn van fundamenteel belang voor onze gezondheid. Om ervoor te zorgen dat alle onderdelen van ons lichaam en dus ook de huidcellen, goed functioneren, moet elke cel weten hoe hij de juiste handeling moet uitvoeren op de juiste tijd – en weet deze hopelijk de foute informatie in de vorm van signaalstoffen te negeren. Dit gebeurt middels onophoudelijke communicatie, waarbij ontelbare stoffen de cellen vertellen hoe en wanneer ze eigenlijk moeten functioneren. Daarna geven de cellen die informatie weer aan elkaar door. Als cellen niet goed met elkaar communiceren, of wanneer stoffen die slechte informatie doorgeven tot de cel doordringen, ontstaan er allerlei problemen.

Elke cel heeft een enorme verzameling receptoren voor verschillende stoffen. Deze verzameling vormt de communicatieverbinding, zeg maar een soort ontvangststation, van de cel. Als het juiste bestanddeel voor een specifiek ontvangststation opduikt, kan dat zichzelf vasthaken aan de cel en informatie overbrengen. Voor de huid betekent dit dat de cel de opdracht krijgt die dingen te gaan doen die een gezonde huidcel zou moeten doen. Als de cel de opdracht aanneemt, dan kan de cel diezelfde gezonde boodschap delen met andere buurcellen et cetera, et cetera…

Als er maar één ontvangststation is en de geschikte en gezonde signaalstof, dan vindt er een heleboel goede en gezonde communicatie plaats. Maar het communicatienetwerk van een cel zit ingewikkelder in elkaar dan welk wereldwijd telefoonnetwerk ook. De enorme verzameling receptoren en de stoffen die daarmee verbindingen tot stand kunnen brengen, vormen een gigantisch gecompliceerd en gevarieerd geheel met ongelofelijke beperkingen en ingewikkelde paden die we nog steeds bezig zijn te ontdekken. En wat de huidverzorging betreft, staat het onderzoek nog in de kinderschoenen. Ongetwijfeld zul je in de toekomst vaker horen over werkzame stoffen die de huidcel optimaal laten functioneren of signaalstoffen die in huidverzorgingsproducten gebruikt worden, ondanks het gebrek aan betrouwbaar onderzoek. Het goede nieuws is dat dit een spannende tijd is voor de huidverzorging. Als wetenschappers ontdekken welke ingrediënten de huidcellen kunnen vertellen zich goed te gedragen en we kunnen die ingrediënten vervolgens in een huidverzorgingsproduct integreren samen met anti-oxidanten, ontstekingsremmende werkstoffen en bestanddelen die de intracellulaire structuur van de huid nabootsen, dan zou dat wel een zeer bijzondere moisturizer zijn om je geld aan uit te geven. Maar zover is het nog niet. We zullen het voorlopig moeten doen met de huidverzorgende bestanddelen die in theorie het vermogen hebben om de huidcel optimaal te laten functioneren, zoals retinol, retinaldehyde, retinoïnezuur, epigallocatechin gallaat, eicosapentaeenzuur, niacinamide, lecithine, linoleenzuur, fosfolipiden, carnitine, carnosine, adenosinetrifosfaat, cyclisch adenosinefosfaat, palmitoyl oligopeptide, palmitoyl tripeptide, en pyrus malus (appel) fruitextract.

(bronnen: Microscopy Research and Technique, januari 2003, pp. 107–114; Nature Medicine, februari 2003, pp. 225–229; Journal of Investigative Dermatology, maart 2002, pp. 402–408; International Journal of Biochemistry and Cell Biology, juli 2004, pp. 1141–1146; Experimental Cell Research, maart 2002, pp. 130–137; Skin Pharmacology and Applied Skin Physiology, september-oktober 2002, pp. 316–320; en www.signaling-gateway.org).