Anticellulite crèmes

Met cellulite wordt een bobbelige structuur van de huid en het onderhuids bindweefsel bedoeld. Het wordt ook wel sinaasappelhuid genoemd. Het komt veel voor op de dijen en billen van vrouwen. Hoewel er steeds meer producten op de markt komen waarvan wordt beweerd dat ze cellulite gedeeltelijk of zelfs helemaal kunnen laten verdwijnen, is en wordt er nauwelijks onderzoek gedaan naar de effectiviteit ervan. De heersende mening op basis van studies die wel zijn uitgevoerd, is dat die producten niet werken, maar toch blijft de aantrekkingskracht van die middeltjes helaas enorm groot. Niemand wil een bobbelige huid, maar over het algemeen wordt het alleen maar erger, en afvallen helpt vaak ook niet. Volgens de Amerikaanse Academy of Dermatology is cellulite zelfs de natuurlijke manier van een volwassen vrouwenlichaam om vet op te slaan. Het verbaast je misschien dat de meeste vrouwen zo lang ze niet extreem ondervoed zijn, een bepaalde hoeveelheid cellulite hebben. Bij sommige vrouwen, vooral heel slanke, is cellulite alleen zichtbaar als de huid wordt samengeknepen, maar bij de meeste vrouwen is cellulitis altijd zichtbaar.

Waarschijnlijk wordt cellulite gevormd door een opeenhoping van vetcellen die uitpuilen of die zijn verweven met mogelijk zwakker geworden huidlagen. Vast staat  dat vrouwen veel meer last hebben van cellulite dan mannen, waarschijnlijk doordat ze meer onderhuids vetweefsel op hun heupen en dijen hebben.¹

Er zijn enorm veel producten waarvan wordt beweerd dat ze door ze op de huid te smeren op de één of andere manier het vet bevrijden en de huid verstevigen waardoor de cellulite wordt verminderd of je er zelfs geheel van af kunt komen. Ondanks de populariteit van deze lotions en smeersels blijven er twee zaken die ons dwars zitten: het gebrek aan een coherente formule van die producten en het feit dat er geen wetenschappelijk bewijs is dat ze werken.²

The European Journal of Dermatology heeft in december 2000, 32 anticellulite producten geanalyseerd met 4 tot 31 ingrediënten erin, die maar weinig met elkaar gemeen hadden. ‘In de 32 producten werden 39 verschillende verzachtende ingrediënten en 44 verschillende plantenextracten gebruikt. Cafeïne, dat in 14 producten zat, was het meest voorkomende gemeenschappelijke ingrediënt, dat een ‘werkzame stof’ zou zijn. De producten leken in andere opzichten qua samenstelling erg op huidcrème.’ Cosmetische bedrijven gebruiken willekeurige planten zonder enig bewijs dat ze effectief zijn, maar toch zijn er heel wat suggestieve beweringen om de consument ertoe aan te zetten nóg een wonderbaarlijk anticellulite middeltje uit te proberen.

Aminofylline, een voorgeschreven bronchodilator (middel dat de luchtpijpvertakkingen opent) is zelfs berucht geworden als ingrediënt in anticellulite crèmes toen er een studie over werd gepubliceerd in Obesity Research.³ De validiteit van dit ondertussen gedateerde onderzoek werd in twijfel getrokken omdat een van de auteurs op dat moment producent was van een aminofyllinecrème en hij dus niet bepaald een objectieve onderzoeker was. Het aantal mensen dat aan het onderzoek meedeed, was erg klein, en de meesten waren bovendien aan het lijnen en bewogen veel terwijl ze de aminofyllinecrème gebruikten.⁴

Twijfel over de werkzaamheid van aminofylline werd ook geuit in een onderzoek dat werd gepubliceerd in Plastic and Reconstructive Surgery ⁵, dat een dubbelblinde studie beschreef die de effectiviteit van drie verschillende middelen tegen cellulite op drie verschillende groepen vrouwen onderzocht. Het eerste vergeleek het tweemaal daags aanbrengen van een aminofyllinecrème met een placebo; het tweede vergeleek een tweewekelijkse endermologiebehandeling van het ene been (waarbij er een apparaat over de huid wordt gerold die je cellulite zou verwijderen) met geen  behandeling van het andere been; en in het derde onderzoek kregen beide benen een endermologiebehandeling en werd daarbij de crème gebruikt. ‘Er was geen statistisch verschil in metingen tussen beide benen of verschillende groepen... Zelfs de beste subjectieve inschatting, die van de patiënten zelf, leverde slechts op dat maar 3 van de 35 met aminofylline behandelde benen en 10 van de 35 met endermologie behandelde benen beter aanvoelden en de cellulite verbeterd leek.’ Aminofylline lijkt dus niet het antwoord op cellulite, hoewel het nog steeds in sommige anticellulite crèmes wordt gebruikt.

Cafeïne wordt als ingrediënt in anticellulite crème gebruikt, omdat het verre familie van aminofylline is. Aminofylline is een gemodificeerde vorm van theofylline, en beide zijn bronchodilatoren; in cafeïne zit theophylline. Er bestaat geen onderzoek dat bewijst of ontkracht dat theofylline van invloed op cellulite is. Het enige wat het tot een goed en natuurlijk klinkend ingrediënt voor anticellulite crème maakt, is de associatie met aminofylline en de relatie tot cafeïne. Er zijn twee studies die vermelden dat cafeïne een goede invloed op cellulite heeft, maar één daarvan is uitgevoerd door Johnson & Johnson, de eigenaar van RoC en Neutrogena, allebei bedrijven die anticellulite crèmes met cafeïne verkopen. Het andere onderzoek is uitgevoerd door producenten van cosmetische ingrediënten die anticellulite producten verkopen.⁶

Er bestaat dus geen onafhankelijk onderzoek dat aantoont dat cafeïne effectief is tegen cellulite en er bestaat ook geen onderzoek dat heeft uitgezocht hoeveel cafeïne je dan nodig zou hebben om effect te sorteren. En als cafeïne het antwoord zou zijn, zou het drinken van thee en koffie (zonder melk en suiker natuurlijk) dan geen inwendig effect op cellulite hebben? Zou je dan niet gewoon koffie op je benen kunnen smeren of zelf een koffiescrub kunnen maken om resultaat te krijgen? Zou Starbucks dan niet een heel nieuwe reclamecampagne kunnen opzetten om klanten mee te werven?

Andere anticellulite crèmes proberen de huidtextuur op de dijen te verbeteren door het gebruik van ingrediënten als retinol of AHA.⁷ In theorie zouden deze stoffen waarschijnlijk het best in staat zijn cellulite af te breken. Als cellulite inderdaad een probleem van de huidstructuur is, dan zou het aanbrengen van ingrediënten die de huidstructuur verbeteren, effect kunnen hebben. Er zijn enkele onderzoeken uitgevoerd die daar inderdaad op wijzen, hoewel het aantal deelnemers aan die onderzoeken extreem klein was.⁸ Het is dus belangrijk je te realiseren dat als retinol of AHA effectief  kunnen zijn, je helemaal niets nodig hebt dat de naam ‘anticellulite crème’ draagt om het gewenste effect te verkrijgen.

Uiteindelijk is het gewoon het meest verstandig om je niet zo druk te maken om je cellulite ( ja, dat is natuurlijk gemakkelijker gezegd dan gedaan) en in plaats daarvan te zorgen dat je dagelijks genoeg beweging krijgt en gezond, gevarieerd en zo veel mogelijk onbewerkte producten eet. Een snelle oplossing voor (over)gewicht gerelateerde problemen bestaat helaas niet.

¹ Bron: Journal of Applied Physiology, april 2002, pagina’s 1611-1618

² Bron: Skin Research and Technology, mei 2002, pagina’s 118-124

³ Bron: Obesity Research, november 1995, supplement, pagina’s 561S-568S

⁴ Bron: Annals of Pharmacotherapy, maart 1996, pagina’s 292-293

⁵ Bron: Plastic and Reconstructive Surgery, september 1999, pagina’s 1110-1114

⁶ Bron: Journal of Cosmetic Science, juli-augustus 2002, pagina’s 209–218

⁷ Bron: American Journal of Clinical Dermatology, november-december 2000, pages 369-374

⁸ Bron: American Journal of Clinical Dermatology, november-december 2000, pagina’s 369–374

Een Paula’s Choice lichaamsproduct dat AHA bevat: Skin Revealing Body Lotion with 10% AHA